Latest Entries »

Vertaal vanaf Ash Wednesday (Jim Burklo)

Op my voorkop

‘n Teken van die kruis

Gesmeer in as vanuit die vuur

Wat my hubris-paleis afgebrand het

 

En, saam met dit,

Die geld wat ek weg moes gee,

Die TV wat ek as sintuigverdower gebruik het,

Die tapyt waarop ek veronderstel was

om op te verskyn,

Die deure wat ek vir veronderstel was

om vir ander oop te maak,

Die koeverte wat ek veronderstel was

om vir liefdesbriewe te gebruik

Die wyse boeke wat ek so oop en bloot uitstal,

om die illusie te skep dat ek dit gelees het,

Die lee spasies in my fotoalbums,

waar my donkerder, swaarder, seerder oomblikke onthou moes word,

Die kalenders waar besoeke aan die wat dit die meeste nodig gehad het,

geskeduleer moes word,

Die rusbank van my verlamende oorgerustheid,

Die gemakstoel van my luiheid,

Die hemde wat ek volgestop het met my eie trots,

Die skoene wat ek met ander moes ruil,

sodat ons gereisde myle kon deel.

Op my voorkop

‘n Teken van die kruispad,

Waar ek kan wegdraai van die pad van verderf,

Na die Weg van die Lewe.

(vertaling deur Hanno Langenhoven)

Verwerk vanaf Ash Wednesday (Jim Burklo)

 

Liturg:            Op my voorkop

Gemeente:    ‘n Teken van die kruis

 

Liturg:            Gesmeer in vuur-verteerde as

Gemeente:    My afgebrande hubris-paleis

 

Liturg:            En ook veras, die geld

Gemeente:    Wat ek weg moes gee,

 

Liturg:            Die TV

Gemeente:    My keuse vir sintuigverdowing,

 

Liturg:            Die tapyt

Gemeente:    Waarop ek eintlik moes verskyn,

 

Liturg:            Die deure

Gemeente:    Wat ek eintlik vir ander  moes oop maak,

 

Liturg:            Die koeverte

Gemeente:    Wat ek eintlik vir liefdesbriewe moes gebruik het

 

Liturg:            Die uitgestalde boeke

Gemeente:    My gefeinsde aanspraak op insig

 

Liturg:            Die ongebalanseerde fotoalbums,

Gemeente:    My vergete oomblikke van swaarkry en mislukking

 

Liturg:            Die leë kalenders

Gemeente:    My versuimde afsprake aan die in nood

 

Liturg:            Die rusbank

Gemeente:    Van my verlamende oorgerustheid,

 

Liturg:            Die gemakstoel

Gemeente:    Van my luiheid,

 

Liturg:            Die hemde

Gemeente:    Persoonlik volgestop met eie trots,

 

Liturg:            Die ongeruilde skoene

Gemeente:    en ongedeelde reise saam met ander.

 

Liturg:            Op my voorkop

Gemeente:    ‘n Teken van die kruispad,

 

Liturg:            Waar ek kan wegdraai

Gemeente:    van die pad van verderf,

Gemeente:    Na die Weg van die Lewe.

 

(verwerking deur Hanno Langenhoven)

Author: Seth Godin

Don’t teach your students as if they are a monolithic population of learners. They learn differently, they have different goals, different skills, different backgrounds.

Don’t sell to your customers as if they are a fungible commodity, a walking ATM waiting for you to punch. Six of one are not like half a dozen of the other. They tell themselves different stories, have different needs and demand something different from you.

Different voters, different donors, different employees–we have the choice to treat them as individuals. Not only do they need different things, but they offer differing amounts of value to you and to your project. The moment your policy interferes with their uniqueness, the policy has cost you something.

We used to have no choice. There was only one set of data for the student body, one way to put things on the shelf of the local market, one opportunity to talk to the entire audience…

One of the biggest unfilled promises of the digital age is the opportunity to go beyond demographics and census data. Personalization wasn’t supposed to be a cleverly veiled way to chase prospects around the web, showing them the same spammy ad for the same lame stuff as everyone else sees. No, it is a chance to differentiate at a human scale, to use behavior as the most important clue about what people want and more important, what they need.

It’s a no-brainer to treat the quarterback of the football team differently from the head of the chess club. We treat our bank’s biggest investor with more care than someone who merely wants to trade in a bag of pennies. Instead of reserving this special treatment for a few outliers, though, we ought to consider what happens if we offer it to all of those we value.

The long tail of everything means that there’s something for everyone–a blog to read, a charity to donate to, a skill to learn. When you send everyone the same email, demand everyone learn from the same lesson plan or try to sell everyone the same service, you’ve missed it.

A very long time ago, shoe salespeople realized that shoes that don’t fit are difficult to sell, regardless of what you’ve got in stock. Today, the people you serve are coming to realize that like their shoe size, their needs are different, regardless of what your urgent agenda might be.

Originally posted on Seth’s blog

Vrygewige God, U het hierdie wêreld geskep vir almal om in te deel

Buig oop ons geklemde hande om te laat gaan van gierigheid wat die armes beroof

Blaas skoon ons ore om die pyn en angs te kan hoor van hulle wat uitroep vir geregtigheid

Ontbind ons harte om diegene wat deur skuld gevange gehou word te kan herken

Ontsluit ons lippe om die jubeljaar uit te roep, hier en nou

Mag ons versorging deeglik en ons eensgesindheid tasbaar wees

Mag hierdie gemeenskap ‘n teken van hoop wees

Want nou is U genadetyd

Vertaal vanaf gebed in die gebedeboek van St Michael’s Parish, Liverpool, Engeland.

Gevind in Wisdom is Calling (p. 57 edited by Geoffrey Duncan)

Die laaste jaar of wat was, en hou aan om te wees, moeilik. Ek is diep oortuig van my roeping om vir God in die kerk te werk. Ten einde om te antwoord op die roeping het ek oor die laaste dekade van my lewe honderde duisende rande spandeer en baie uur opgeoffer. Elke sent en elke minuut was, en is, die moeite werd. Nou wag ek vir ‘n geleentheid om my roeping, passie, en gawes uit te leef, al meer as twaalf maande lank.

 Elke tweede week wag ek vir die Kerkbode om te sien waar nuwe poste oopgaan, elke tweede week doen ek aansoek vir poste in Gauteng, in die Kaap, in die stad, op die platteland, in Suid-Afrika, in Namibië, vir vol poste, kontrakposte, en jeugwerkposte. Saam met elke dekbrief wat geskryf word en elke CV wat by ‘n epos aangeheg word, ontstaan daar die hoop dat dit dalk die plek is waar ek en my vrou op ‘n besonderse manier deel van ‘n gemeenskap kan raak.

 En dan kom die ontnugtering. Meeste van die tyd word die aansoek nie eers erken nie, so 10 – 15% van gemeentes antwoord op die aansoek, en uiteindelik; die teleurstelling van ‘n onsuksesvolle aansoek. Weereens word dit in min gevalle gekommunikeer en moet ‘n mens maar in die Kerkbode lees dat die pos gevul is. Daar waar die “jammer-jy-is-onseksusvol-maar-die-Here-weet-waar-Hy-jou-wil-gebruik-briefie-seen-vir-jou-bediening-brief” wel kom verpletter die hoop van dalk-die-keer verpletter in ‘n jammer-jy-is-nie-goed-genoeg nie.

 En ja, ons almal verstaan dat baie mense aansoek doen, en ja dat elkeen nie noodwendig die regte fit is nie, maar dit is moeilik om dit nie persoonlik op te neem nie. Roeping en teologie is nie iets wat apart staan van ‘n persoon se diepste kern nie, altans nie vir my nie. My teologie kom vanuit my diepste oortuiging, my roeping is deel van my kern identiteit, en wie ek is en wat ek doen is die resultaat van my geloof in Christus en Sy werk in my lewe. So na ‘n jaar se onsuksesvol-briewe en geen antwoorde is dit baie moeilik om aansoek te doen vir nóg ‘n pos met die wete dat dit dalk kan einde in nóg ‘n nee.

 En dan die bemoedigende woordjies, “hou net aan hoop”, “hou net aan glo”, “die Here laat alles ten goede mee werk” ensovoorts. Dit help nie, dit werk nie. Na studieskuld en lewensonkoste en ‘n gebrek aan ander werk, as deel van die werklose statistiek, is ek finansieel kniediep in die moeilikheid en die uurglas se sandjies baie laag. Moed hou, aan hou glo ten midde van ‘n oenskynlik onafwendbare krisis, skuldgat, en op straat sit, en 62 siklusse van hoop en verpletterde hoop is ‘n baie waterige soppie.

 En natuurlik is daar die ander klompie stemme. “Dit is jou eie skuld”, “jy is nie betrokke by ‘n gemeente nie”, “gaan plant ‘n kerk”, “doen iets anders”, “gaan na jou ouerhuis toe en raak betrokke by jou tuisgemeente”, “proponent is te kieskeurig” en “jy wil nie werklik werk nie”, en “dit is nou maar hoe dit is, dit is die lewe” ensovoorts. Hoe genadeloos, sonder liefde, en arrogant kan ‘n mens raak. Niemand praat van proponent, soos myself, wat aansoek doen vir kelner werk, koffie rep werk, bel sentrum werk, HR posisies en vele meer nie. Niemand dink aan die proponent wat elke geleentheid om te werk aangryp nie, al is dit soos in my geval om, op ‘n maand kontrak, in ‘n industriele wassery te werk. Die vraag is uiteindelik wat is ek, en ander proponente bereid om te doen?

 Die antwoord is redeilk maklik, ons is bereid om enige iets te doen, om selfs uitgebuit te word. Ons wil dien, ons wil werk, ons wil antwoord op ons roeping. Ek byvoorbeeld, en ek is seker baie ander proponent, is bereid om as ‘n jeugwerker te werk teen ‘n klein salaries. Ek is nie ‘n student nie, ek het bietjie meer opleiding as hulle en selfs ‘n bietjie meer lewenservaring, maar nietemin is ek bereid om te werk teen ‘n student se salaries, want dit gee aan my ‘n stukkie menswardigheid terug. Ek is bereid om in gemeentes te werk teen ‘n kwart of ‘n derde salaries en nogsteeds ‘n voldag in te sit. Hoekom, dit help dit gemeente, dit gee my ‘n plek om my roeping uit te leef en te dien, dit gee ook ‘n stukkie menswardigheid terug. Ek is bereid om in ‘n kerkkantoor te werk, die vaktotum te wees wat so af en toe preek, ek is bereid om die dominee of dominees van die gemeente te ondersteun, ek is bereid om meer as een gemeente te dien wat nie ‘n dominee kan bekostig nie. Ons moet ook eet, maar geld is was nog nooit die oorweging vir dien nie. En as ek nie in die kerk werk kry nie, is ek bereid om enige iets te doen wat ‘n salarissie verdien, om in die eerste plek te dien in my familie, om te sorg dat my vrou en kind(ers) versorg is, om my roeping ten volle uit te leef in die kleinste en intiemste vorm van kerk.

 En dit is dalk die grootste frustrasie om te weet wat die diepte van my bereidheid is, om my tyd en energie selfs gratis aan te bied (wat ek en ander proponent al gedoen het), en nogsteeds nie ‘n geleentheid te kry nie. En na die soveelste onsuksesvolle aansoek kom die gedagte; dalk is die enigste uitweg die keuse is tussen selfmoord of die moord van roeping. Tog is selfmoord nooit ‘n opsie nie, en hoe vermoor ‘n mens ‘n roeping sonder om selfmoord te pleeg? En dan staan ‘n mens maar op in die oggend, struikel voort in die woestyn, en gaan slaap aan die einde van die dag met ‘n terugblik wat nog ‘n dag van genade en hoop openbaar. Maranatha

‘n Jeugwerker in ‘n Afrikaanse gemeente. Moontlik is daar twee benaderings, iemand wat dit doen bloot net as ‘n werk, en iemand wat leef met ‘n liefde en passie vir God, kinders en jong mense as sy/haar kern. Ek vermoed dat net die tweede persoon werlik ‘n jeugwerker in die ware sin van die word kan wees, of soos Robert Frost sê “[The] object of living is to unite, avocation and vocation, only where love and need is one, the deed is ever really done, for Heaven and the future’s sakes.”

Ek is nie seker of ons altyd weet wat ‘n jeugwerker moet doen nie. In die eerste plek sien ek iemand wat bereid is om tyd saam met kinders en jong mense te spandeer, om werklik na hulle te luister. In tweede plek sien ek ‘n jeugwerker as iemand wat die volgende van nature doen:

  • Die beskerming van die verwondering en onskuld van elke kind en jong mens,
  • Die skep van ‘n veilige ruimte waarbinne kinders en jong mense hulself kan wees,
  • Die skep van ‘n veilige ruimte waarbinne kinders en jong mense hul seer kan deel,
  • Die skep van ‘n veilige ruimte wat kinders en jong mense help om heel te raak,
  • Die skep van ‘n ruimte waarbinne kinders en jong mense konkreet God se liefde onvoorwaardelik kan ervaar.
  • Vermoedelik ‘n ruimte waarbinne daar minder gepreek en meer gewees moet word.

‘n Jeugwerker met ‘n liefde vir God, kinders en jong mense as kern kan nie anders as om moeite te maak om die konteks(te) en metafore van die kinders en jong mense te leer ken nie, asook dieselde energie aan die dag lê om God se betrokkenheid by hulle raak te sien. Dit is wanneer die persoon God se teenwoordigheid en betrokkenheid by die kinders en jong mense as’t ware ontdek dat hy/sy sinvol met hulle kan praat oor hul ervaring van God. Dit raak dan nie ‘n preek van bo af nie, maar ‘n deel van elke eie storie, ook die storie van die jeugwerker.

Ek dink dit is die enigste outentieke benadering tot jeugbediening, een waar die kinders en jong mense gesien word as kerk in eie reg, met real belewenisse en ‘n struggle om dit altyd te verwoord. Dit lei tot die vraag wat my dryf, hoe is ons kerk vandag sodat ons kinders, wat vandag dalk 4 of 5 is, nog oor 30 jaar gaan glo? Dalk is die vraag vir my van soveel belang omdat my eie seuntjie amper 6 jaar jonk is. Dit is dus ‘n diep persoonlike vraag, hoe leef ek vandag my geloof uit sodat kinders en jong mense oor 30 jaar nog gaan glo. Die ander kant van die muntstuk is vir my, hoe maak ek my geloof tasbaar in my lewe sodat my kind en ons kinders dit kan beleef en ook hul geloof tasbaar wil maak in hul lewe tot ‘n boodskap van hoop in die wêreld.

I am here, because God is.

I don’t always know what the latter means,

But I believe that, somehow,

It says that God is involved

With me

With my community

With the community at large

And ultimately with the community we call Earth.

Now, yesterday, and tomorrow.

 

I am here, because I belief that I can only know God because of God’s revelation

Especially in community

I confess that Jesus, the Christ

Is the pinnacle of this revelation

That in him God’s compassion,

Love,

And self-sacrifice is absolutely present.

 

I am here, because, even though Christ is not physically with us anymore,

His Spirit,

The absolute presence of God’s compassion,

Love,

And self-sacrifice is with us

Through the gift that is the Holy Spirit.

Barefoot Comrades

Why Barefoot Comrades 2014?

The obvious answer is that I am a barefooter and Comrades 2013 inspired me to run Comrades again in 2014. The initial idea was to run Comrades 2014 barefoot. This idea germinated and grew into the project which is called Comrades 2014 and consists out of two parts, the first to run from Johannesburg to Pietermaritzburg in the days leading up to Comrades 2014 and the second to run Comrades to complete the Johannesburg to Durban journey.

The idea came to fruition when it was decided that the project will partner with a community development partner as a fundraiser. The initial question was which partner to choose. Seeing that social and eco justice issues are part of the reason that I go barefoot the obvious type of partner would also be involved in these. It was with this in mind that the project started looking for…

View original post 723 more words

Barefoot Comrades

5 May 2014. That is the day my training journey is headed to, the day that the Barefoot Comrades 2014 journey will start at 158 Loveday street in Johannesburg with the aim to be in Durban on the 1ste of June 2014 any time before 17:30 the afternoon.

In the process I will run a total of approximately 664 kilometers (664 000 metres).

The Challenge comes in two parts. The first part of the challenge is to run from Johannesburg to Pietermaritzburg which hosts the start of Comrades 2014. The second part is to line up on the 1st of June at the start of the Comrades and complete it before the cut-off gun sounds the end of the race.

The first part of the challenge consists of 577 kilometers (577 000 meters). The plan is to complete this distance over a time of 23 days, which include 4 rest days.

View original post 303 more words

Barefoot Comrades

Question: Where are your shoes?

Answer: I don’t wear shoes.

Question: Why?

What a good question! It is the question that always stops me in my tracks, captures my attention, and will most probably result in a 10 minute conversation with anybody who is brave enough to ask it. So allow me to engage with you for a few minutes on why I choose to go barefoot almost all of the time.

The initial motivation to go barefoot was purely functional; I simply feel more comfortable not wearing shoes than wearing shoes. The discomfort of walking barefoot was lighter than the comfort of shoes but the loss of connection. I love the feel of air over my feet, the textures underfoot, and the way your body responds to the connection with the environment. Thinking back the seeds of the answer to the why was there from the start.

The four…

View original post 1,161 more words

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 608 other followers